Widzimy na każdym kroku jak nasza przeszłość staje, przysypywana pyłem zapomnienia. Nie zapominajmy jednak, że przeszłość jest podstawą przyszłości. Na niej potomność buduje swą przyszłość. Patrząc sercem i uczuciem na Kresowe polskie historyczne martwe pomniki, to odczuwamy właśnie teraz jak bardzo przybliżają się one do nas, jak ożywiają się głazy, martwe przedmioty, bo chcą do nas swym językiem mówić. Kiedy te martwe pomniki dotykamy, głaszczemy, to odczuwamy, jak coś przenika tkliwą boleścią nasze wnętrza. Rozrzewnieni rozpływamy się w potoku lat ubiegłych. Ząb czasu, potężny i nieubłagany władca znacznie już zżarł nasze pomniki, chluby narodowej. Wynoszą się od nas zabytki, ale nie dajmy im zaginąć i pohamujmy ten szkodliwy pochód, żeby kiedyś rozżalona potomność nie powiedziała o nas: "minęły ich lata, leżą już martwi w grobach, a my nie zebraliśmy korzyści z wątłego ich bytu na ziemi. Przeszedł ich żywot, niczym lot sokoła, bez śladu w powietrzu, a nam teraz serce się kraje na widok takiej przepaści, która nas od nich oddziela.